Para, hırs, öfke ...

Bu gününde diğerlerinden farklı olmayacağının yalan bilinciyle kalkmıştım bu sabah. Dershanemin yolunu tuttum. Her zamanki altı sıkıcı saatten sonra, telefonum çaldı. Arayan arkadaşım Mutlu’ydu. Bugün ne yapacağımızı filan sordu. Eve gidiyorum oraya gel dedim. Kapının önünde buluştuk. İkimizin de karnı aç olduğundan, bizim gibi öğrenci milletinin çok uğradığı mütevazı bir köfteciye gittik. Çıktığımızda ise cebimizde 14 liramız yoktu. :)

Tabii girmeden önce ikimizde cebimizde 25’er lira olduğunu sanıyorduk. Ancak acı gerçeği tekrar eve geldiğimizde gördük. Ceplerimizde toplam 12 lira kalmıştı. Ve sabahtan kafamıza giren gayet mütevazı bir istek olan “frambuazlı pasta” ne pahasına olursa olsun alınması gerekiyordu. Diğer yandan tabii ki yarın da metabolizma faaliyetlerimizi sürdürmek amacıyla pastadan başka besinler de almamız gerekiyor.

Bunların hepsini yapmak için 12 liradan fazla gerekiyordu tabi. Evde para aranmaya başladık. Tatil nedeniyle tükenen rezervler bomboştu. Ancak halı, koltuk, vazo içinde bulduğumuz beş, on, yirmi beş kuruşlar ancak 1-2 lira yapıyordu. İç pazarda bulunamayan finansmanı dışarıda aramaya karar verdik –hayır hayır, dışarı çıkmadık hala evdeyiz :)-

Ümitlerimizin sonuna yaklaştığımız anda, üzerinde sakallı Arap bir adamın fotoğrafı bulunan kağıtlar gözüme ilişti. Bunlar annemlerin hac seyahatinden kalan riyallerdi. Ancak ne işe yarayacaktı ki bunlar. Sonuçta her Lidya icadı her yerde geçerli değildi.

Ancak güzel vatanımızda, buna da bir çare var. Döviz büroları… 60 riyali aldığımız gibi koştuk döviz bürosuna. “Abi bunları para yap!” cümlesini sarf ettiğimiz büro çalışanı, başta kötü bakışlarla süzse de, daha sonra işi gereği 60 riyal karşılığı olarak 21 liramızı bize takdim etti.

Tabii ki ilk durağımız pastane oldu. Sonraki ise fast-food dükkanıydı. Artık karnımız toktu ve frambuazın tadına bakmıştık.

Evet buradan çıkardığımız ders şu:

İnsan azminden hiçbir şeyin kurtulamaz. Ve..

Bir iş yaparken önce, kaç paranız var, ona bakın! ;)

Tekrar görüşmek üzere, hoşça kalın… ;)